WESIDA RA

උඹ නැගිට්ටනං? අර තේ එක බීලා හිටපං?. ආච්චි මිය ස පිරිමදිමින් පැවසුවාය. මම නිදිගැට කඩමින් ඇද්ද හා වාඩි වුණෙමි. මගේ ඇඳුම් බෑග් සියල්ල කාමරයේ එක මුල්ලක බා තිබුණි. ඒවායේ දිය බේරෙන ගතියක් දක්නට ලැබුණි. මීට සිද්ධි සමූහයක් එකිනෙක පෙළ ගැසී මනසට සෙමින් සෙමින් පැමිණෙන්නට විය. පිටකොටුවෙන් පටන්ගෙන මැදිවෙලට පැමිණි ගමන?. ඇදහැලුණු මහ වර්ෂාව?. අතරමගදී හමු වූ තරුණිය? සියල්ල මනසට ගලා එන්නට විය. තරුණිය ගැන මතක් වූ සැණින් මගේ සියලු නිදිබර ගති පහව ගියේ ය. මම වහා නැගිට ආච්චි වෙතට ගොස් ඇගේ අතඅල්ලා ගත්තෙමි. ආච්චි?. මම ඊයේ කීයට විතර ද ආවේ??මම ඇගේ මුහුණ දෙස එක එල්ලේම බලා ඇසුවෙමි. ඇයි? බං? උඹ ඊයේ ආවේ ගොඩක් රෑවෙලානේ. ඊටත් මහ වැස්සේ? උඹත් එක්ක ආපු උඹේ යාලුවානං පිටමගම ගියා. ඇය තරමක් නොමනාපයෙන් මෙන් පැවසුවාය. මගේ යාලුවා මගේ ගත සීතලවීගෙන ගියේ ය. ආච්චි කවුද මාත් එක්ක ආපු කෙනා?. එයා මොනවගේ කෙනෙක් ?. මම බියපත් ස්වරයෙන් ඇගෙන් විමසුවෙමි. ඇයි යකෝ උඹට අමු කැවිලද උඹත් එක්ක ආපු යාලුවා ගැන මගෙන් අහන්නේ? ඇත්තටම උඹට මගදී මොකක් හරි කරදරයක් වුණාද? උඹත් එක්ක ආපු අර ළමිස්සිත් නිකං හිටියෙ බොහොම කලබලෙන් වගේ?? මගේ ප්‍රශ්නයෙන් උරණ වූ ආච්චි නෝක්කඩු ස්වරයෙන් පවසාගෙන ගියා ය. මගදී හමු වූ තරුණිය මගේ දෑතේදීම මියගිය සැටිත්, මා සිහි විසඥ වූ සැටිත්, සිහි විසඥ වන මොහොතේම අවසිහියෙන් මෙන් මා දුටු දර්ශනය?. ඉතා